#Ελλάδα #Διεθνή #Συνωμοσία #Αποκαλύψεις

#Ελλάδα #Διεθνή #Συνωμοσία #Αποκαλύψεις

20 Ιουνίου 2016

Οι μπαμπάδες που έγιναν μαμάδες – λόγω κρίσης

>


Τη δεκαετία του ’80, όταν το χρήμα έμπαινε στα ελληνικά σπίτια από παντού, οι πατεράδες δούλευαν σαν τα σκυλιά, για ατελείωτες ώρες. Μικρό παιδάκι τότε, λίγα πράγματα θυμάμαι από τον πατέρα μου.
Λογικό ακούγεται εφόσον βρισκόταν σχεδόν όλη μέρα στο μαγαζί του, χώρια τα πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, σε εκθέσεις και πολυήμερες συναντήσεις με προμηθευτές. Κάποιες Κυριακές, προσπαθώντας να ρεφάρει την απουσία του, μας πήγαινε στο λούνα παρκ στο Καλαμάκι, το “Rodeo”. Το βάρος της ανατροφής το είχε επωμιστεί εξ’ολοκλήρου η μητέρα μας, υποστηριζόμενη από τη γιαγιά, καθώς κι εκείνη εργαζόταν.

Δεν έχω παράπονο που δεν τον πολυθυμάμαι τριγύρω μας, βάζω όμως στοίχημα ότι δεν ήξερε ούτε πώς τα πήγαινα στα γαλλικά, ούτε κατά πού έπεφτε το φροντιστήριο. Σίγουρα δεν ήξερε το όνομα του καλύτερου μου φίλου και ποιο ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι. Για να μην τον αδικήσω τελείως, με είχε πάει 2-3 φορές μαζί με τα φιλαράκια μου στον Άγιο Κοσμά για να παίξουμε μπάλα. Και κάποιες εξορμήσεις στη Σαλαμίνα, στο εξοχικό της γιαγιάς μου. Δούλευε ωστόσο πολύ, και στις υποχρέωσεις του στο σπίτι ήταν κύριος: ιδιωτική εκπαίδευση και στα 3 του παιδιά, ιδιαίτερα μαθήματα, δώρα, γερό χαρτζηλίκι.




Βλέπω γύρω μου παντού μπαμπάδες, όλες τις ώρες της ημέρας. Στην παιδική χαρά 11 η ώρα καθημερινή, στα σχολεία νωρίς το μεσημέρι, στη σχολή χορού απέναντι από το σπίτι μου να περιμένουν υπομονετικά τις κόρες τους, στην ακαδημία ποδοσφαίρου που πάω τον μεγάλο μου γιό, από τις 4.30 το απόγευμα, το ίδιο και στο κολυμβητήριο που πάω τον μικρό μου. Τις πιο παραγωγικές ώρες της ημέρας τις περνούν αντιπαραγωγικά. Ή μήπως όχι;

Απ’ ό,τι ακούω από το φιλικό μου περιβάλλον, δεν είναι λίγες πλέον οι περιπτώσεις οικογενειών που οι γυναίκες φέρνουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, ενώ οι άντρες αναλαμβάνουν δουλειές όπως τα ψώνια, το μαγείρεμα ή το διάβασμα των παιδιών. Προφανώς το οικονομικό σοκ που υπέστη η χώρα έχει λειτουργήσει θετικά ως προς τον επαναπροσδιορισμό της πατρικής φιγούρας, φέρνοντας τον άντρα πιο κοντά στην οικογένειά του και αναθέτοντάς του κομβικό ρόλο στη διεκπεραίωση των καθημερινών υποχρεώσεων. Μπορεί η ανεργία και η υποαπασχόληση να έχουν αφαιρέσει πολύτιμες εργατοώρες και, κατά συνέπεια, οικονομικούς πόρους, αλλά τουλάχιστον τα παιδιά ξαναβρήκαν τον χαμένο τους μπαμπά.Οι έλληνες πατεράδες του σήμερα είναι συμμετοχικοί, έχουν γυρίσει σπίτι και παράγουν σημαντικό οικογενειακό έργο. Δεν παίζουν απλώς lego στα κλεφτά με τα παιδιά τους λίγο πριν πέσουν για ύπνο, είναι παρόντες δίπλα τους. Στο σχολείο, στις δραστηριότητες, στο σπίτι, στα παιδικά πάρτυ.

Η αξία της πρωτοφανούς αυτής κατάστασης μπορεί να διαπιστωθεί αν λάβει κανείς υπόψη του τα συμπεράσματα της Αυστραλής συγγραφέως και blogger Bronnie Ware, η οποία επί σειρά ετών εργαζόταν ως νοσοκόμα σε οίκο ευγηρίας όπου περιέθαλπε υπέργηρους για τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής τους: στο βιβλίο της “The Top-5 regrets of the dying” αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ένα από τα πέντε σπουδαιότερα πράγματα τα οποία οι υπερήλικες-ασθενείς της θα ήθελα να είχαν αλλάξει στη ζωή τους, ήταν να είχαν δουλέψει λιγότερο και να είχαν περάσει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους.



by Πάνος Αλευράς - themamagers.gr
http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/06/blog-post_2204.html

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος21/6/16, 12:26 π.μ.

    Δυστυχώς αυτή η αλλαγή έφερε και δεινα. Πολλοί γάμοι κατέληξαν σε διαζύγια. Πρόσφατα δύο στο φιλικό μου περιβάλλον. Οι άντρες άρχισαν να βιώνουν υποτίμηση από τις γυναίκες τους. Ψυχρότητα στην σχέση και εξεύρεση νέων ερώτων με με καλύτερες δουλειές και μεγαλύτερο μισθό από αυτόν του συζύγου. Αν και Γυναίκα λυπάμαι πολύ και ντρέπομαι για λογαριασμό τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Από το Blogger.